Вы тут

Мадэльер Ганна-Марыя Эгліт: «Беларусам быць модна!»


Пад такім хэштэгам выкладае здымкі ў інстаграм 23-гадовая мадэльер Ганна-Марыя Эгліт. На фота — стройныя дзяўчаты ў прывабных сукенках з беларускім арнаментам.

Што цікава, калекцыю ў нацыянальным стылі Ганна пашыла зусім выпадкова. На пачатку лета да яе звярнуўся фларыст Ігар Пелагейчык і прапанаваў апрануць сваіх мадэляў да фестывалю памяці Янкі Купалы ў Вязынцы. Яму не хацелася браць рэквізіт у тэатрах. Дзяўчына падумала: а чаму б і не? І сшыла за два тыдні 40 льняных сукенак. З вышыўкай ёй дапамог майстар з Дзяржынска.


Ган­на су­стрэ­ла нас у су­кен­цы, па­шы­тай улас­на­руч­на.

«Лепш быць прыгожым дызайнерам, чым проста мадэллю»

На днях мы завіталі ў госці да Ганны-Марыі.

— Менавіта тут, у сваёй кватэры, я адшыла ўжо тры калекцыі адзення, — з усмешкай сустрэла нас Ганна. — Вось на гэтых дзвюх швейных машынках (паказвае). Мне іх мама падарыла на дзень нараджэння два гады таму. Калі шчыра, я раней і падумаць не магла, што буду шыць з ільну (падыходзіць да манекена, апранутага ў ільняную сукенку). Мне заўсёды была бліжэй тканіна, якая не камечыцца. Абажаю футра, штучную скуру пад латэкс — гэта наогул касмічна... Ды і калі вучылася ў каледжы, я вельмі баялася працаваць з ільном. Гэта дастаткова сыпучы матэрыял, вельмі цяжкі ў апрацоўцы. Але паспрабавала — і мне спадабалася. Асабліва, як вышыўка глядзіцца на льне! Гэта якраз той момант, калі ты думаеш, што ніколі чымсьці займацца не будзеш, а пачынаеш — і ўлюбляешся...

З 40 сукенак з той вязынскай калекцыі мы змаглі ўбачыць «ужывую» толькі 6. Астатнія ўжо знайшлі сваіх гаспадынь.

Гэтыя сукенкі Ганна стварыла для фестывалю ў Вязынцы.

На пытанне, куды іх можна насіць, мадэльер, не раздумваючы, адказвае:

— Ды куды заўгодна! У такіх сукенках з вышыўкай не сорамна і ў кавярню з хлопцам схадзіць, і ў клуб на дыскатэку. Калі шыю, я ў першую чаргу арыентуюся на дзяўчат свайго ўзросту. Пакуль мы маладыя, можам пахваліцца стройнымі ножкамі, ручкамі... У Беларусі вельмі прыгожыя дзяўчаты. Мая задача як дызайнера — дапамагчы падкрэсліць прыгажосць. Таму стараюся шыць сексуальныя, кароценькія сукенкі, але, галоўнае, каб пры гэтым яны не былі вульгарнымі.

Ганна прызналася, што сама з задавальненнем носіць свае сукенкі з вышыўкай. Дарэчы, у адной з іх яна нас і сустрэла.

— Лён выглядае вельмі дорага, асабліва, калі аздоблены вышыўкай. Да таго, што ён крыху камечыцца, я цяпер стаўлюся спакойна. Тым больш што на подыумах эфект памятасці сёння ў модзе. Я ўсім сваім кліенткам кажу: змачыце руку ў халоднай вадзе, правядзіце злёгку па тканіне — і яна разгладзіцца. Гэтым летам, як ніколі, я сустракала на вуліцах Мінска шмат людзей у адзенні і з аксесуарамі з беларускімі матывамі. І вельмі радавалася, што таксама іду ў нагу з часам. Цудоўна, што наша моладзь пачынае аддаваць перавагу вышымайкам, а не адзенню з сімваламі ЗША ці надпісам «Я люблю Прагу».

Дзяўчына шчыра прызналася, што не асабліва паглыбляецца ў значэнне арнаментаў. Разглядае іх з пункту гледжання — прыгожы-не прыгожы, добра будзе глядзецца на сукенцы ці не.

— Вось на гэтай сукенцы (паказвае фотаздымак) — арнамент «баба». Наколькі я ведаю, ён з'яўляецца сімвалам дзетанараджэння: засцерагае жанчын падчас цяжарнасці, родаў. Я ўзяла яго і «перакуліла»: бо так прыгажэй. Магчыма, гэтыя стужкі з арнаментам таксама няправільна размешчаны, можа, іх толькі гарызантальна трэба прышываць, не ведаю. Я на ўсё гэта гляджу найперш як дызайнер, эксперыментую.

«Перш чым ад­крыць сваё атэлье і на­няць шва­чак,  я са­ма па­він­на прай­сці ўсе пры­ступ­кі»

— Аня, а ты сама ніколі не хацела стаць мадэллю?

— Я вельмі люблю фатаграфавацца, але не так, каб гэта была мая праца (смяецца). Калі мне было 15, мама завяла мяне ў мадэльнае агенцтва. Там сказалі, маўляў, у цябе ўсё ідэальна, толькі рост 167... Ну, я зразумела, што мадэльная кар'ера не ўдалася. Але не было такога: «ой, як шкада». Па шчырасці, мне было сумна хадзіць па подыуме, таму я наведвала толькі заняткі Івана Айплатава. Дарэчы, калі пазнаёмілася з Ванем, зразумела, што ён — космас, і што я таксама хачу шыць адзенне. Лепш быць прыгожым дызайнерам, чым проста мадэллю.

«Прадала любімую машыну дзеля сваёй мары»

Мама (яна ў Ганны доктар-артадонт) вельмі хацела, каб дачка працягвала яе справу. Але дзяўчына ў апошні момант прыслухалася да сябе і паступіла ў каледж на мадэльера-канструктара.

— Я шыю з 4 гадоў. Пачала з калекцыі купальнікаў (смяецца). У мяне ў дзяцінстве было вельмі шмат Барбі. Мне здавалася, што мае лялькі павінны быць самымі крутымі. Я іх пастаянна стрыгла, фарбавала.

І вось аднойчы вырашыла зрабіць ім купальнікі з надзіманых шарыкаў. Бабуля, калі ўбачыла гэта, прывезла мне з Амерыкі дзіцячую зінгераўскую швейную машынку. І мы з мамай на ёй шылі абноўкі маім Барбі.

На туалетным століку Ганны заўважаю ляльку.

Лён вы­гля­дае мод­на і до­ра­га.

— Гэта Барбі з той дзіцячай калекцыі? — цікаўлюся.

— Не (смяецца), мне яе малодшы брат падарыў пазалетась, на дзень нараджэння. Уся сям'я сядзела за сталом, ён падымаецца і кажа: «Аня, ты памятаеш?.. Сшый ёй сукеначку!» Бачыце, не змагла ўтрымацца, сшыла (смяецца).

У каледжы, калі ўсе вучылі матэматыку і фізіку, Ганна ўжо пачала маляваць сваю першую калекцыю.

— Мама хацела, каб пасля каледжа я паступіла ва ўніверсітэт, але я пайшла працаваць. Дзесьці год шыла вясельныя сукенкі. Я вельмі любіла ўсю гэтую прыгажосць, шык... А потым паехала ў Індыю на 3 месяцы. Калі вярнулася, вырашыла паспрабаваць уладкавацца на «Мілавіцу». Там мне прапанавалі намаляваць калекцыю піжам. Далі на ўсё гэта тыдзень. Я так хацела, каб мяне ўзялі, што не толькі намалявала, але і купіла тканіну, з якой яны працавалі, і пашыла калекцыю. Калі прынесла, мне сказалі «малайчына, але мы не можам узяць цябе на працу без вышэйшай адукацыі»...

Я не здалася. Дзеля сваёй мары прадала любімую машыну і паехала ў Кітай. Сябры, якія вучыліся ў Гуанчжоў, параілі мне паглядзець узровень гэтага перадавога горада свету. Я паехала і ўбачыла маштабы.

Толькі ўявіце, там адной толькі тканіны — як усё наша Уручча. Я два тыдні з ранку да вечара хадзіла па тым рынку, брала ва ўсіх візітоўкі. Шукала пастаўшчыкоў, каб мне прывозілі матэрыял, якога няма ў горадзе. Я не хацела працаваць з тканінай, якую можа ўзяць іншы дызайнер. Гэта ўжо не эксклюзіўна.

...Працаздольнасць і мэтанакіраванасць Ганны, калі шчыра, здзіўляе. Прайшло зусім мала часу, а яна заканчвае чацвёртую ўласную калекцыю. Ваўсю рыхтуецца да беларускага Тыдня моды, які пройдзе напачатку лістапада. Кажа, ёй так запала ў душу вышыўка, што нават у цёплыя рэчы ўмудрылася дадаць крыху нацыянальных матываў.

Та­кія аб­ноў­кі дзяў­чы­на мо­жа сме­ла на­дзець,  каб звяр­нуць на ся­бе ўва­гу хлоп­цаў.

«Не ўяўляю, як бы я апранула кітайцаў»

Ганна пачынае пазіраць на гадзіннік. Нядаўна яна ўладкавалася на працу ў звычайнае атэлье — рамантуе і падшывае кліентам адзенне штодзень з адзінаццаці гадзін дня да васьмі вечара.

— Ужо год я жыву ў цудоўным раёне, на праспекце Пераможцаў, непадалёк ад вадасховішча Дразды. І працу знайшла за дзвесце метраў ад дома. У гэтым раёне жыве шмат маіх знаёмых. Калі яны ўбачылі, што працую ў атэлье, падумалі, што гэта я ўжо сваё адкрыла. Па шчырасці, быў момант, калі я сказала маме: «Мама, давай адкрыем атэлье, калі ласка, ну, проста паспрабуем». «Калі хочаш, адкрывай, дам табе грошы, але ідзі сама ў падатковую, даведвайся як і што...», — пачула ў адказ. І вось тады я зразумела, што яшчэ не зусім гатова наймаць людзей, што магу заваліць усю справу. ...Вы не ўяўляеце, як гэта цяжка — сядзець і ўвесь час шыць. Спіна баліць, рукі сколатыя. Як дзяўчына, разумею: да 25 гадоў я так яшчэ згодна папрацаваць, набрацца вопыту. А пасля адкрыю сваё атэлье і найму іншых людзей. Але каб штосьці ад іх патрабаваць, я павінна сама прайсці праз усе прыступкі.

— Як ты знаходзіш на ўсё час? Па начах шыеш?

— У мяне няма такога, што не хапае часу. Часу хапае заўсёды, калі ёсць мэта. Раней я любіла спаць, магла цэлую ноч тусавацца ў клубах, а пасля спаць да абеду. Я нават заняткі ў каледжы прапускала з-за гэтага, і мела праблемы. Але аднойчы прачнулася і зразумела: усё, хопіць спаць. Трэба займацца справай.

Планы ў дзяўчыны сапраўды грандыёзныя. І ўсе яны звязаны з Радзімай. Ганна прызналася, што вельмі любіць Беларусь і нікуды не хоча адсюль з'язджаць.

Многія беларускі ездзяць адпачываць на мора восенню і ўзімку. Менавіта для іх Ганна пашыла сваю трэцюю — пляжную калекцыю сукенак.

— Мне тут вельмі камфортна. Я жыву адна (дакладней, з катом Смогам), паступіла ў віцебскі ўніверсітэт на бюджэт, вучуся і працую на сябе: індывідуальных заказаў хапае. Калі шчыра, не ўяўляю, як бы я апранула кітайцаў. У іх там настолькі шмат адзення (і каштуе яно капейкі), што яны набываюць часта новае і выкідваюць старое. Беларусы так не робяць. Калі купяць, то будуць насіць беражліва, акуратненька. Я не хацела б, каб мае сукенкі былі аднадзёнкамі — купіў і выкінуў. У будучым мару зрабіць калекцыю ніжняй бялізны, вельмі люблю гэту тэму.

— А Ганна-Марыя Эгліт — гэта тваё сапраўднае імя?

— Так. Калі не верыце, магу пашпарт паказаць (смяецца). Мяне бацькі назвалі Аняй, а хрысцілі Марыяй. Эгліт — прозвішча прабабулі з Латвіі. Яе таксама Ганнай звалі. Яна, дарэчы, цудоўна шыла, нейкі час на аршанскай фабрыцы працавала. Калі мне споўнілася 18, вырашыла ўзяць сабе прозвішча прабабулі. Па-першае, яно больш гучнае. Па-другое, бацькава прозвішча раскручана ў іншых колах. А я хачу самастойна зрабіць сабе імя.

Надзея ДРЫНДРОЖЫК

nadzieja@zviazda.by

Фота Надзеі БУЖАН і з архіва гераіні

Каментары

Цудоўна! Беларуская тэма ў модзе. І чым больш вакол гэтага ўвагі - тым лепш. Такія дзяўчыны сапраўды звяртаюць на сябе увагу. Толькі для хлапцоў бы чагосьці яшчэ пашыць. Таксама ж хочацца жаночае ўвагі...
Што тычыцца арнаменту, я быў бы больш асцярожным. Лепш усё ж такі ведаць яго значэнне. А то так і мужчыну можна адзець у камізэльку з "бабай" (абярэг дзетанараджэння) :-)
так. І на гэта ёсць "фідбэк", які абавязкова дойдзе да вытворцы. Думаю - у любым выпадку нейкі рух гэта добра. А там удасканаліцца й падкарэктуецца...
Падабаецца, бо нацыянальны каларыт прапагандуецца; адзенне зпраектавана ў някідкім, але яркім і запамінальным стылі. З паклонам, С. Савіцкі

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Культура

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ» пакінуў на сэрцы рваныя раны

Мядзведзь на сцэне, Чэхаў на мове жэстаў і самая дакладная перадача стану дэпрэсіі.

Спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Настасся Чарняўская: Трэба, каб людзі ведалі: бадмінтон — рэальны спорт

Якія задачы ставяцца перад камандай у 2019 годзе і што самае важнае ў бадмінтоне?

Грамадства

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Які ўрок лепшы: перакулены або традыцыйны?

Як зрабіць, каб у вучняў загарэліся вочы?

Грамадства

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Губернатар Гродзеншчыны - пра перспектыўныя праекты рэгіёна

Горад-спадарожнік, анкалагічны цэнтр, «вёскі будучыні»...